Gözlemcinin Objektifine Takılanlar

Siirt’te Selam Verilmeyen Hemşerilik, Başka Kentlerde Sımsıcak Birlikteliğe Dönüşüyor

Toprağından mı, suyundan mı bilinmez… Ama Siirt’te doğup büyüyen insanların kendi memleketlerinde çoğu zaman birbirine selam bile vermemesi, dikkat çeken bir çelişki yaratıyor. Oysa aynı insanlar, Siirt dışında – örneğin Yalova, Bursa veya İstanbul gibi şehirlerde – karşılaştıklarında adeta yıllardır kayıp olan bir kardeşi bulmuş gibi sarılıyor, kenetleniyorlar.

Bu durum sadece bireysel gözlemlerle sınırlı değil. Yalova’daki Siirtliler, adeta “ikinci bir Siirt” kurmuş gibi birlik içinde yaşıyor. Dayanışma dernekleri, hemşehri buluşmaları, düğünlerde ve cenazelerde gösterilen birlik örnekleri, bunun somut göstergeleri.

Ancak şu soru cevapsız kalıyor: Neden Siirt’te bu birlik ruhu gelişmiyor?

Bunun nedenleri arasında küçük şehirlerdeki kıskançlık duygusu, sosyal rekabet, politik veya aşiret temelli ayrışmalar gösterilebilir. Siirt dışında yaşayanlar ise bu küçük hesapları bir kenara bırakıp ortak bir kimlik etrafında kenetlenmeyi başarabiliyor.

Belki de mesele “yer değiştirmek” değil, bakış açısını değiştirmek… Çünkü Siirt’in en büyük gücü, insanlarının samimiyeti ve sahip olduğu kültürel zenginliktir. Bunu Siirt içinde de yaşatmak, artık bir ihtiyaçtan öte zorunluluktur.

Saygılarımla.